La mina d’Arnáu, dicen que va baxo’l mar

Galería de la mina d'Arnáu.
Galería de la mina d'Arnáu.

La Mina d’Arnáu ye única: ta furada na pura costa, ye la más antigua d’España, ye la única mina submarina d’Europa y tien el pozu vertical más antiguu d’Asturies. El castillete de madera ta calificáu como Bien d’Interés Cultural. Por eso ye bona cosa que la convirtieren, gracies al Conceyu Castrillón, nun muséu onde se pueden percorrer les galeríes baxo tierra y baxo’l mar que tienen casi 200 años de vieyes.

Nel añu 1833, Ferrer, Riera y Lesoinne funden la Real Compañía Asturiana de Minas de Carbón, lo que representa ún de los capítulos más importantes de la industrialización asturiana. La mina de Arnáu ye orixe de una gran parte de las formes d’esplotación que van usase n’Asturies y de continues innovaciones tecnolóxiques (barrenao con pólvora, arrinque sistemáticu del carbón, caminos de fierru, etc).

La mina tuvo que zarrar a primeros del sieglu XX porque la mar furaba peles galeríes. A lo primero, los mineros trabayaron faciendo tabiques pa parala, pero’l tayu yera muncho más peligrosu y había más medrana. Nel 1915, filtraciones nueves, amás de problemes productivos y sociales, faen que la directiva zarre la mina, que pasó clausurada cuasi cien años.

Nel añu 2007, gracies a un proyectu del Conceyu Castrillón que respaldaba una reclamación popular, entámase la recuperación del conxunto mineru. El pozu volvía abrise y rehabilítense les primeres galeríes –un esfuerciu que tovía dura–. Un trabayu difícil y duru yera quién a facer un milagru pa col nuestru patrimoniu industrial.

arnao-01

Qué ver nel muséu

L’edificiu principal de la mina, del sieglu XIX, que s’usó como casino obreru dende 1915, depués de rehabilitáu convirtióse nun centru d’interpretación de la mina. Enseñando audiovisuales, paneles y semeyes antigües, consigue que los visitantes puedan facese una idea de la historia del conxuntu mineru. Depués, debaxo la tierra, puede sentise l’ambiente real d’una mina primitiva, caminando per galeríes centenaries revestíes con lladriellos, dende les que se siente, tamién, la presencia de la mar.

La zona d’Arnáu, amás del atractivu tremendu d’esti muséu, tien el de l’arquitectura que nació a la vera la mina. En 1853 fúndase la fábrica de zinc, que va llevantar pa los obreros economato, hospital y escuela, y va convertir aquella aldea nun paixase industrial.

Be the first to comment

Leave a Reply

Tu dirección de correo no será publicada.


*